183

سوگواری

به تنهایی راه‌می پیمایم
راهم طولانی‌ست
به آسمان می‌نگرم
به طرف بالا، با سرعت
هیچ ستاره‌ای از بالا
به سوی پایین نظاره‌گر نیست
بی‌درخشش است آسمان
تیره همانند قلب من
قلب من و آسمان
نمره‌ی یکسانی دارند
درخشش خاموش گشته است
عشق من مرده است.

– پیتر کرنلیوس

11 دیدگاه برای “183”

  1. سلام , شعر پر باری بود خوشم اومد.
    یه پیشنهاد اینکه اگه همراه نام شاعر , کشورش هم بنویسید خیلی بهتره .
    با تیتر بغض آپم و خواهان نظرات شما

  2. یکی از بهترین بلاگ هایی که واقعا دوست دارم بخونم.. به خاطر انتخابها و اسم!

    به روزم با “سل”

  3. و ستارگان چشمک هایشان در آغوش آسمان به خاک سپرده شده اند و تو ای عزیز در تنهایی ماه عشق را در روشنی دریاب عشقت همواره در قلبت ناقوس را به صدا در خواهد آورد و دیر گاهیست در انتظار توست تا بتپد عشق همواره زنده است

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد.

9 + = 17

این سایت از اکیسمت برای کاهش هرزنامه استفاده می کند. بیاموزید که چگونه اطلاعات دیدگاه های شما پردازش می‌شوند.